"Van afstuderen naar optimaliseren"

Een stage die naar meer smaakte

Fabiënne studeerde bedrijfskunde op het hbo: een bewuste keuze, nadat bedrijfseconomie aan de universiteit haar te specialistisch bleek. Aan het einde van haar studie wist ze nog steeds niet precies welke kant ze op wilde. "Ik vond eigenlijk alles wel interessant," zegt ze lachend. Via haar oom, die al jaren bij BINK werkt, vroeg ze of er een bedrijfskundige opdracht beschikbaar was. Die was er: het materieelbeheer. Bij BINK wordt er dagelijks veel met gereedschap en apparatuur gewerkt. Van het gedeelde materieel uit het centrale magazijn was de kwantiteit en locatie niet goed genoeg bijgehouden of onbekend.

Overzicht en structuur

Samen met collega’s Gertjan en Corné uit het magazijn ging Fabiënne systematisch aan de slag: lijsten opschonen, vergelijken met keuringen, nagaan wat er in jaren nooit meer was opgedoken. Stuk voor stuk werd de lijst kleiner, totdat er een realistisch beeld overbleef. In haar eindpresentatie aan de directie bracht ze ook in kaart welke invloed haar nieuwe systeem heeft op de efficiëntie en het financiële plaatje wat betreft materieelbeheer. Het mooiste van dit alles? Het onderzoek verdween niet in een la. "Ik ken genoeg bedrijven die een afstudeerder inzetten en daarna denken: leuk onderzoek, doen we niks mee. Hier wordt het gewoon gebruikt. Dat vind ik echt tof."

Onzichtbaar werk, zichtbaar verschil

Na haar afstudeerstage bleef Fabiënne bij BINK en groeide ze door naar haar huidige functie. Samen met collega Stefan richt ze zich op het vastleggen en verbeteren van interne werkprocessen, want processen zijn er vaak wel, maar ze zijn zelden opgeschreven, en als ze dat wel zijn, dan zijn ze soms al jaren niet meer bijgewerkt. Een concreet voorbeeld is de pre-boarding: alles wat geregeld moet worden vóórdat een nieuwe medewerker op zijn eerste werkdag kan starten. Laptop, accounts, auto, HR-registraties verspreid over meerdere systemen. Op dit moment gaat veel tijd verloren aan heen-en-weergemail. Is de auto al geregeld? Heeft IT de accounts aangemaakt? Fabiënne legt het vast, brengt structuur aan en zorgt dat iedereen weet wat er van hem verwacht wordt. Want als je op dag één aankomt en er is geen toetsenbord, geen auto en niemand die je opvangt, begin je al met een kater en dat wil niemand. Een ander project was de koppeling tussen twee softwaresystemen, waardoor medewerkers gegevens niet meer twee keer hoeven in te voeren. Fabiënne testte het uitgebreid: namen, velden, uitzonderingen. Toen het live ging, merkte bijna niemand iets. En dat was precies de bedoeling.

Puzzelen voor anderen

Wat Fabiënne drijft, is opvallend: ze maakt haar eigen werk niet makkelijker. Ze maakt het werk van anderen makkelijker. Er zijn weinig dingen die ze op een dag doet waarvan ze denkt: dit helpt míj. Maar als iemand in het magazijn zegt dat het nu echt handiger werkt, geeft dat haar veel voldoening. Ze omschrijft zichzelf als iemand die graag puzzelt en altijd wil begrijpen hoe iets in elkaar zit. Niet creatief in de artistieke zin, maar creatief in het oplossen. Alles is een proces, en als een proces geoptimaliseerd is, heb je gewoon een nieuw proces. Er is altijd een volgende stap en dat is voor haar geen frustratie, maar een motivatie. Daarin past ook haar fascinatie voor automatisering en AI. Ze vertelt enthousiast hoe ze bij een bijbaan een chatbot mocht testen: hem probeerde te misleiden, de grenzen aftastte, ontdekte wanneer hij vastliep. Daar haalt ze energie uit: puzzelen en aftasten.

Welkom thuis

Hoe is het om als 24-jarige, net-afgestudeerde medewerker in een technisch bedrijf te starten? Fabiënne hoefde er niet lang over na te denken. Ze werd meteen warm ontvangen, voelde zich al snel op haar plek en werd gezien als persoon in plaats van een nummertje. Het bedrijf groeit, maar het familiaire gevoel is er nog steeds, vindt ze. En dat is wat telt. Als je je thuis voelt bij je directe collega’s dan werkt dat zoveel fijner.

Over drie jaar

Waar ze zichzelf over drie jaar ziet? Ze lacht. Geen idee. Maar ze weet wel wat ze wil: groeien. Zelfverzekerder worden. Minder twijfelen aan haar eigen kunnen, ook als ze omringd is door mensen met twintig jaar ervaring. Want eigenlijk weet ze al wel dat wat ze zegt klopt: ze moet het alleen nog gaan geloven.